امید هاشملو، کارگردان مستند «مرزهای خاموشی» که در گروه «هنروتجربه» در حال اکران است، در گفتگویی با پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مهر، اظهار داشت: زمانی که خبر اکران «مرزهای خاموشی» را به دوستانم اطلاع دادم، با تعجب پرسیدند آیا «هنروتجربه» هنوز فعال است؟ اما خوشبختانه «هنروتجربه» همچنان وجود دارد و تنها بستر برای نمایش فیلم‌های مستند در سینماها و شهرهای مختلف به شمار می‌رود.
وی در مورد شرایط اکران فیلمش گفت: اطلاع‌رسانی و تبلیغات به شدت محدود است و با وجود تلاش‌های ما برای توزیع پوستر و تراکت در مکان‌های فرهنگی و تبلیغات مجازی، هنوز بسیاری از مخاطبان از اکران فیلم بی‌خبرند. این کارگردان درباره واکنش مخاطبان نسبت به فیلمش بیان کرد: «مرزهای خاموشی» درباره یک هنرمند و بحرانی است که او از سر می‌گذراند. موسیقی، حرفه و ابزار بیان اوست و به طور طبیعی سهم زیادی در زندگی‌اش دارد، اما موضوع اصلی فیلم نیست. بازخوردها به طور کلی مثبت بوده و به نظر می‌رسد افرادی که فیلم را دیده‌اند، رضایت داشته‌اند. بسیاری از آنها از اینکه چنین سوژه‌ای (پرداختن به موسیقی متال) فرصت نمایش رسمی پیدا کرده است، شگفت‌زده شده‌اند.
هاشملو در پاسخ به این سوال که آیا اکران مستند در سینما و به ویژه گروه «هنروتجربه» برای جذب مخاطب مناسب است، گفت: کافی است به پوستر فیلم‌های سینمایی در حال اکران نگاهی بیندازید تا وضعیت اسف‌بار سینما را متوجه شوید. فیلم‌های تجاری مبتذل، مخاطب با سلیقه و فکر را از سینما دور کرده‌اند و برقراری دوباره این ارتباط برای فیلم مستند که معمولاً به قصد سرگرمی ساخته نمی‌شود، کار بسیار دشواری است. به نظر من «هنروتجربه» با امکانات بسیار محدودی برای تبلیغ فیلم‌ها روبروست و این برای جذب مخاطب کافی نیست.
هاشملو در ادامه گفتگو درباره سوژه این مستند توضیح داد: آشنایی من با همایون مجدزاده و گروه «کَهت‌مَیان» به کنسرت‌های آنها در اوایل دهه هشتاد برمی‌گردد. آنها از سال ۸۴ هیچ اجرایی نداشتند تا اینکه در سال ۹۳ با اعضای جدید به صحنه برگشتند. این اتفاق توجه من را جلب کرد و به دلیل آشنایی قبلی، در تمرین‌های گروه حاضر شدم و در جریان اتفاقاتی که از سر گذرانده بودند، قرار گرفتم. همایون تسلیم نشده بود و این انگیزه اصلی ساخت فیلم بود.
وی ادامه داد: از پاییز ۱۳۹۴ تا زمستان ۱۳۹۷ فیلمبرداری کردیم و در سال ۱۴۰۱ فیلم آماده نمایش شد. حتی به جشنواره «سینماحقیقت» هم ارائه شد، اما شرایط جامعه به شدت ملتهب شد و عملاً امکان نمایش وجود نداشت. ما جز چند اکران محدود پیگیر نمایش فیلم نبودیم. هرچند اکنون هم فیلم در میانه جنگ اکران شده است و این شرایط ادامه دارد.
این کارگردان در پاسخ به این سوال که آیا در این مستند موسیقی متال صرفاً یک ژانر موسیقایی است یا آن را به عنوان شیوه‌ای از زندگی و نوعی مواجهه با جهان پیرامون شخصیت اصلی بررسی کرده است، گفت: کاراکتر این فیلم و موسیقی رابطه تنگاتنگی دارند که به قول خودش هم او را نابود کرده و هم نجاتش داده است. اساساً موسیقی متال برای نوازندگانش بیشتر از یک شکل موسیقی است و کارکردی آئینی دارد و به نوعی شیوه زندگی است. «مرزهای خاموشی» به وضوح درباره نحوه درونی شدن این نوع موسیقی و تلفیق آن با ریشه‌های فکری و فرهنگی ماست.
وی درباره انتخاب عنوان فیلم اظهار کرد: «مرزهای خاموشی» اشاره به موقعیتی دارد که شخصیت فیلم خود را در آن گرفتار می‌بیند؛ در مرز زوال یا در آستانه تاریکی و سکوت بودن. با شناخت بیشتر کاراکتر و کشمکش‌های او، این عنوان به ذهنم رسید و به نظرم تصویر دقیقی از وضعیت او ارائه می‌کرد.
هاشملو در پاسخ به این سوال که با توجه به تصویر مخدوش موسیقی متال در ذهن بخشی از جامعه، آیا این مستند تلاشی برای اصلاح این تصویر داشته است، گفت: تلاش ما ارائه تصویر صادق و صمیمی از احوالات یک هنرمند مستقل معاصر بود با همه زمختی و ظرافت‌هایش. بخشی از جریان رسمی فرهنگ در سال‌های گذشته تلاش کرد که موسیقی راک و متال را حذف کند، اما آنها فقط به زیرزمین‌ها رانده شدند و باز از اینجا و آنجا سر برآوردند. دیدن «مرزهای خاموشی» می‌تواند نگاه این افراد را به موسیقی متال تغییر دهد.
این کارگردان در پایان تاکید کرد: مدت طولانی روی طرحی درباره فرهاد مهراد کار کرده‌ام و به زودی کار را شروع می‌کنم. امیدوارم تولید این فیلم مانند «مرزهای خاموشی» به درازا نکشد. فیلم «مرزهای خاموشی» ماجرای گروه موسیقی متال «کَهت‌مَیان» است که بعد از ۱۰ سال با اعضای جدید به صحنه بازمی‌گردد؛ همایون، آهنگساز و مؤسس گروه، در آستانه میانسالی و در کشمکش با احساس شکست و تلف شدن عمر است. او برای ساخت آلبومی با مایه‌های موسیقی ایرانی سفری را آغاز می‌کند.
