ایران حقیقت را فریاد می‌زند؛ غرب در فرار از واقعیت!

به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مهر، حجت‌الاسلام یاسر باقری در خطبه‌های این هفته نماز جمعه جعفرآباد بیان کرد: یکی از مهم‌ترین رویدادهای اخیر، نشست اعضای سازمان ملل در نیویورک بود. وی با قدردانی از مواضع قاطع رئیس‌جمهور در این نشست افزود: شایسته است از رئیس‌جمهور محترم به‌خاطر مطالب و مواضعی که با قاطعیت بیان کردند، تقدیر کنیم. مطمئن باشید آن سخنانی که مطرح شد و تصاویری که نمایش داده شد، از جمله تصاویر شهدای بی‌گناه و تصویر رهبر شهیدمان، مورد پسند دشمنان ما نبود.

امام جمعه جعفرآباد خطاب به رئیس‌جمهور تصریح کرد: می‌خواهم به دکتر پزشکیان بگویم که ملت ایران شایسته چنین ادبیات و گفتمانی از سر عزت است و دشمنان ما نیز لایق چنین تبیین‌هایی هستند که به تحقیر و رسوایی آن‌ها منجر می‌شود. ادبیات ما باید از سر قدرت و عزت باشد.

وی تأکید کرد: هیچ‌گاه نباید در برابر دشمن از خود ضعف نشان دهیم. ادبیات ما باید از سر قدرت و عزت باشد. ضعف و اشک ما هرگز دل دشمنان را به رحم نخواهد آورد، بلکه آن‌ها را جسورتر و طغیانگرتر می‌کند؛ چنان‌که آب کباب باعث نمی‌شود ذغال گداخته خاموش شود، بلکه آن را شعله‌ورتر می‌کند.

حجت‌الاسلام باقری در ادامه با اشاره به رفتار هیئت‌های دیپلماتیک در نشست سازمان ملل گفت: امروز در سازمان ملل، وقتی ترامپ سخنرانی کرد، اعضای هیئت ایرانی صحن را ترک کردند و زمانی که رئیس‌جمهور ایران صحبت کرد، اعضای هیئت آمریکایی و اسرائیلی و برخی از نوکران آن‌ها صحن سازمان ملل را ترک کردند.

وی افزود: اکنون می‌خواهیم یک مقایسه روانشناختی بین این دو ترک کردن صحن داشته باشیم. درست است که این ترک کردن‌ها ظاهری یکسان دارد، ولی علت، مبنا و منشأ متفاوتی دارند. ترک کردن ایرانیان ریشه در اصالت اخلاقی و اعتراض دیپلماتیک دارد، اما ترک کردن هیئت آمریکایی و اسرائیلی ریشه در اضطراب وجودی دارد.

امام جمعه جعفرآباد خاطرنشان کرد: منشأ ترک صحن از سوی هیئت ایرانی، اعتراض به عادی‌سازی جنایت است. هدف از این کار، فرار از گفت‌وگو نیست؛ در واقع هیئت ایرانی اعتبار آن جلسه را از بین می‌برد. آن‌ها می‌گویند اگر ما اینجا بنشینیم، یعنی حضور شما را در این سازمان ملل به‌عنوان رفتاری عادی و مشروع پذیرفته‌ایم؛ اما چون شما متهم به جنایت و تروریسم هستید، نشستن در کنار شما خود نوعی تأیید ضمنی است. بنابراین با ترک صحن، این نشست را از حالت دیپلماسی رسمی به حالت محل جنایت تغییر می‌دهیم.

وی در پایان گفت: اما منشأ ترک صحن از سوی هیئت‌های غربی، گریز از تلخی حقیقتی است که خودشان بانی آن هستند. هدف از این کار، اعتراض به سخن نیست، بلکه ناگفته ماندن حقیقت است. هیئت ایرانی صحن را ترک می‌کند تا حقیقت را فریاد بزند، اما هیئت‌های غربی صحن را ترک می‌کنند تا حقیقت را نشنوند. ایران با خروج خود، لکه ننگ جنایتی را که بر پیشانی جنایتکاران نشسته است نشان می‌دهد و هیئت غربی با خروج خود، سعی می‌کند از دیدن سایه جنایتش که در آینه کلام ایرانیان مطرح می‌شود، فرار کند.