به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مدیسن نت، «کلوئی بلوم»، پژوهشگر ارشد از کالج امپریال لندن، اظهار داشت: «آگونیست‌های گیرنده GLP-۱ به‌طور گسترده‌ای برای درمان دیابت نوع ۲ و چاقی مورد استفاده قرار می‌گیرند. هدف ما بررسی این موضوع بود که آیا افراد مبتلا به آسم یا بیماری انسدادی مزمن ریه که مصرف آگونیست‌های گیرنده GLP-۱ را آغاز کرده‌اند، دچار حملات تنفسی حاد کمتری می‌شوند یا خیر.»
تیم تحقیقاتی او وضعیت ده‌ها هزار بیمار را که برایشان یا داروی GLP-۱ و یا نوع دیگری از درمان دیابت تجویز شده بود، مقایسه کردند تا ببینند آیا این داروها به بهبود وضعیت آسم یا بیماری انسدادی مزمن ریه کمک می‌کنند یا خیر. نتایج نشان داد که تنها یک دارو— یعنی سماگلوتاید (ماده مؤثره در داروهایی مانند اوزمپیک و وگووی)— تفاوت معناداری ایجاد کرده است. مصرف این دارو با کاهش تقریباً ۴۰ درصدی حملات آسم و کاهش ۲۰ درصدی تشدید علائم بیماری انسدادی مزمن ریه همراه بود. هیچ ارتباط معناداری با سایر داروهای دسته GLP-۱، صرف‌نظر از دوز مصرفی یا نوع بیماری زمینه‌ای ریوی، مشاهده نشد.
بلوم این یافته‌ها را امیدوارکننده توصیف کرد. با این حال، او افزود: «در حال حاضر افراد مبتلا به آسم یا بیماری انسدادی مزمن ریه نباید صرفاً به خاطر وضعیت ریوی خود و خارج از چارچوب دستورالعمل‌های فعلی تجویز دارو، مصرف آگونیست‌های گیرنده GLP-۱ را آغاز کنند.» پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهد که داروهای GLP-۱ ممکن است اثرات ضدالتهابی داشته و پیامدهای مرتبط با سلامت ریه را بهبود بخشند. برای تأیید این نتایج، به انجام کارآزمایی‌های بالینی نیاز است.
