در کادرِ آفتابی و گرمِ این تصویر، دخترکی با موهای خرمایی و موج‌دار در پیشانیِ تصویر ایستاده و با نگاهی عمیق و خیره‌کننده به عدسیِ دوربین چشم دوخته است. موهای پرپشتِ او که گردِ صورتش را فراگرفته‌اند، در تابشِ صمیمیِ نورِ خورشید می‌درخشند و ترکیبِ چهره‌اش را با وقاری نایاب می‌آرایند. او تمامِ طراوت و اصالتِ خردسالی را در کانونِ چهره‌اش جمع کرده و دسته‌ی کاغذهای سفید و جعبه‌ی مدادرنگی‌اش را چون گنجینه‌ای گران‌بها بر سینه افشرده است تا از همان نخستین نگاه، کانونِ اصلیِ توجه و رویداد باشد.
نگاهِ مستحکم، جدی و نفوذناپذیرِ او در این قاب، عاری از هرگونه تظاهر یا لبخندِ تصنعی است. این چشمانِ گیرای تیره‌رنگ، از غرور، صفا و مصمم بودنی سخن می‌گویند که فراتر از سن و سالِ کوچکِ اوست. او با استواری به جهانِ روبرو می‌نگرد؛ نگاهی که نشان می‌دهد او نه یک تماشاگرِ منفعل، بلکه انسانی بااراده است که با تمامِ وجود ارزشِ ابزارها و آرزوهای درونِ دستانش را درک کرده و آماده است تا سهمِ خود را از پویایی و زیباییِ زندگی مطالبه کند.
کاغذهای کاملاً سفید و دست‌نخورده‌ای که با دو دست بر روی سینه نگه داشته، بومِ بی‌انتهای فرداهای اوست. در کنارِ این برگه‌ها، جعبه‌ی مدادهای رنگی که زیرِ بغل افشرده، کلیدِ ورود به سرزمینی است که قرار است با دست‌های خودِ او نقش ببندد. نحوه‌ی محکم نگه‌داشتنِ این امانت توسط انگشتانِ کوچکش، حسِ حراست و پاسداری از رویاها را تداعی می‌کند؛ روایتی ملموس از اینکه چگونه ابزارِ ساده‌ی نقاشی در دستِ یک کودک، به ابزاری از جنسِ امید و خودباوری بدل می‌شود.
این تصویر، یکی از عمیق‌ترین تجلی‌های مفهومِ حرکتِ “مهدی صدیقیان” پدر «آرزوهای رنگی» است. هدفِ این جریان، صرفاً اعطای یک هدیه‌ی ساده نیست، بلکه سپردنِ بومِ فردا به دستِ خودِ فرزندان است تا نقش‌آفرینِ اصلیِ سرنوشتِ خویش باشند. وقتی کودکی این‌گونه مصمم کاغذهای سفید را بر دل می‌فشارد، یعنی باور کرده که داستانِ او ارزشِ نوشته‌شدن دارد و هیچ‌کس جز خودش نمی‌تواند خطوطِ پرتلالو و رنگینِ رویایش را بر صفحه سنجیده و ماندگار سازد.
دیوارهای آجریِ ساده و آفتابِ بومیِ پس‌زمینه، کنتراستی شکوهمند با غنای درون و پتانسیلِ بالای این دخترک ایجاد کرده‌اند. محیطِ ساده‌ی اطراف، هرگز نتوانسته است جلوه‌ی شخصیت و بزرگیِ نگاهِ او را تحتِ شعاع قرار دهد. برعکس، این سادگیِ بستر سبب شده تا درخششِ چشمان و اقتدارِ حالتِ دست‌هایش پررنگ‌تر شود؛ امری که نشان می‌دهد زیبایی و اصالتِ انسان‌ها نه از امکاناتِ ظاهری، بلکه از غنای روحی و امیدِ جاری در دل‌هایشان سرچشمه می‌گیرد.
“مهدی صدیقیان” روایت گر آرزوهای رنگی می گوید:
این عکس، روایتی ماندگار و جاودانه از ایستادگی، وقار و ایمان به رویاهای خردسالی است. قابی پرمعنا که تا همیشه یادآوری می‌کند فرزندانِ این سرزمین با چه صلابت و شرفی برای نگارشِ فردایی روشن آماده می‌شوند. نگاهِ خیره و بی‌باکِ این دخترک، یادگارِ روزی است که دید رویاهایش شنیده شده‌اند و اکنون با دستانی پر و خاطری آسوده، آماده است تا با اولین حرکتِ مداد بر صفحه‌ی سفید، جهان را به رنگِ آرزوهای پاکِ خویش درآورد.
