پایگاه خبری دیدگاه مدیریت _ محمدعرفان صدیقیان

مجید برزگر از اولین فیلمش تاکنون، مسیر مشخصی را در پیش گرفته. ساخت فیلم های مستقل هنری با بیان شخصی.

اودر این مسیر تا حدودی هم موفق بوده است و فیلم هایش علاوه بر ستایش منتقدان داخلی،جوایز بین المللی مهمی هم به دست آورده اند.
«ابر بارانش گرفته»در ادامه همین نگاه ساخته شده است اما تفاوت هایی هم با فیلم های قبلی برزگر دارد.
تعداد شخصیت ها در این فیلم بیشتر است واز  لحاظ معنی مفهوم،امیدواری جای ناامیدی را در کار های پیشینش گرفته است.فیلم درباره پرستاری است که به حرفه اش اعتقاد دارد و تلاش می کند هرطور که هست به بیمارانش کمک کند. شرافت کاری دارد و حتی در صورت برخورد تند بیماران ،اهل عقب نشینی نیست.فیلم البته پرگویی چنین فیلم هایی را همراه خودش دارد.
از مکالمات طولانی و بعضا بی کارکرد شخصیت اصلی با همسرش گرفته تا صحنه های کش داری که کنش خاصی در آن ها جریان ندارد.از این حیث،فیلم در بخش هایی مایه هایی ابزورد پیدا می کند.مقدمه فیلم بیش از اندازه پر طول و تفصیلی است و ممکن است حوصله مخاطب ناآشنا با چنین سینمایی را سر برد. ابر بارانش گرفته دارای ساختاری مدرن است و از الگو های کلاسیک رایج تبعیت نمی کند.فیلم از سکانس هایی تشکیل شده است که هرکدام در انتقال معنی می توانند مستقل عمل کنند. مسعود امینی تیرانی فیلم بردار تجربه گرا توانسته به ترکیب بندی مناسبی از جهت بصری برسد و تصاویر،درانتقال اتمسفر فیلم نقش مهمی دارد.
بازی بازیگران دیگر مورد مثبت فیلم است.نازنین احمدی در نخستین حضور سینمایی اش درخشیده و مطمئننا در آینده از او بیشتر خواهیم شنید.ارشیا نیک بین بازیگر نوجوان فیلم هم توانسته شخصیت را به خوبی بازنمایی کند و از حجم بالای دیالوگ در پلان - سکانس های طولانی فیلم سربلند بیرون آمده است.
می توان گفت«ابربارانش گرفته»فیلمی در ستایش معجزه است که گاهی در ساده ترین شکل در زندگی به وقوع می پیوندد و همه چیز را تغییر می دهد.فیلم درباره زندگی و بهره بردن از دقایق آن است.
در عین حال درباره ماهیت زندگی،تنهایی،اختلاف سلیقه آدم ها باهم و اهمیت دادن به زندگی نیز هست.
فیلمی امیدوار کننده که می تواند آغازگر دوران تازه ای در سینمای برزگر باشد.پایان بندی ویژه فیلم هم از نکات جالب توجه این اثر هست.
«ابربارانش گرفته» در تقسیم بندی،زیرمجموعه سینمای اندیشه و هنری قرار می گیرد و مفاهیم عمیق و مهمی را دستمایه قرار داده است،اما اگر به دنبال فیلمی هستید که مجذوب قصه و کنش های آن شوید این فیلم بدترین انتخاب است .
مجید برزگر با ساخت فیلم هایی با درون مایه انسانی و روانشناسانه می تواند فیلم هایی به مراتب زیباتر و متعالی تر بسازد، به شرط آن که اندکی خود را از دنیای شعاری فیلم ها رها کرده و با ساختاری منسجم تر به کارگردانی فیلم هایش بپردازد .