مهدی صدیقیان_پژوهشگر مطالعات فرهنگی
به گزارش باورخبر، ۲۶ مرداد، سالروز درگذشت عزت‌الله انتظامی، بازیگر برجسته تئاتر، سینما و تلویزیون ایران است؛ هنرمندی که مردم و اهالی هنر او را با لقب ماندگار «آقای بازیگر» می‌شناسند. انتظامی در ۲۶ مرداد ۱۳۹۷ چشم از جهان فروبست، اما شخصیت‌هایی که او بر پرده نقره‌ای جان بخشید، همچنان در خاطره چند نسل از مخاطبان زنده‌اند.
عزت‌الله انتظامی، متولد ۳۱ خرداد ۱۳۰۳ در تهران، از همان سال‌های جوانی راه خود را در جهان نمایش پیدا کرد. او فعالیت هنری‌اش را از تئاتر آغاز کرد؛ جایی که صحنه، نخستین مدرسه جدی بازیگری‌اش شد. انتظامی بعدها برای فراگیری بیشتر هنر نمایش، راهی آلمان شد و آموزش‌های خود را در مدرسه تئاتر و سینمای هانوفر ادامه داد؛ تجربه‌ای که در شکل‌گیری نگاه دقیق و شیوه بازی‌اش تأثیر فراوانی داشت.
مش‌حسن؛ نقشی که به تاریخ پیوست
نام عزت‌الله انتظامی برای بسیاری از مخاطبان بیش از هر چیز با فیلم ماندگار «گاو» ساخته داریوش مهرجویی گره خورده است. او در این فیلم، نقش مش‌حسن را چنان با رنج، دلبستگی و فروپاشی درونی درآمیخت که شخصیتش از چهارچوب یک فیلم فراتر رفت و به یکی از تصویرهای فراموش‌نشدنی سینمای ایران بدل شد.
بازی انتظامی در «گاو» فقط نمایش اندوه مردی دلبسته به دارایی‌اش نبود؛ او با نگاه، سکوت، لرزش صدا و تغییر تدریجی چهره‌اش، جهانی از تنهایی و شکست را پیش چشم مخاطب ساخت. همین نقش، جایگاه او را به‌عنوان بازیگری توانا و صاحب‌سبک تثبیت کرد و نامش را در تاریخ سینمای ایران ماندگار ساخت.
بازیگری از جنس زندگی
ویژگی مهم عزت‌الله انتظامی، توانایی‌اش در باورپذیر کردن نقش‌ها بود. او می‌توانست در یک فیلم، مردی ساده‌دل و روستایی باشد و در اثری دیگر، شخصیتی پرغرور، تلخ، خسته یا حتی طنزآمیز را با همان دقت و قدرت به تصویر بکشد. انتظامی بازیگر نقش‌های دور از دسترس نبود؛ او شخصیت‌ها را به زندگی نزدیک می‌کرد، طوری که تماشاگر حس می‌کرد آن آدم‌ها را پیش‌تر در کوچه، خانه، بازار یا خاطره‌های دور خود دیده است.
کارنامه هنری او، گستره‌ای از نقش‌های درخشان و متنوع را در بر می‌گیرد؛ از «دایره مینا» و «اجاره‌نشین‌ها» تا «هامون»، از «حاجی واشنگتن» و «شیر سنگی» تا «کشتی آنجلیکا»، «روسری آبی»، «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما» و «خانه خلوت». او در هر یک از این آثار، تصویری تازه از توانایی بازیگری خود ارائه داد و نشان داد که برای ایفای نقش، بیش از هر چیز به شناخت انسان و ظرافت‌های روح او تکیه دارد.
صدایی که از خاطره نمی‌رود
انتظامی تنها با چهره و حرکاتش بازی نمی‌کرد؛ صدای او نیز بخشی از هویت نقش‌هایش بود. صدایی گرم، نافذ و آشنا که گاه لحن پدری مهربان داشت، گاه رنگ خشم و اقتدار می‌گرفت و گاه در سکوتی تلخ، بار اندوه شخصیت را به دوش می‌کشید.
او از آن دسته بازیگرانی بود که حضورشان در یک فیلم، به اثر وزن و اعتبار می‌بخشید. حتی وقتی نقش کوتاهی داشت، نگاه تماشاگر را به خود جلب می‌کرد؛ نه با اغراق، بلکه با تسلطی آرام و عمیق بر جزئیات نقش.
میراث آقای بازیگر
درگذشت عزت‌الله انتظامی در ۲۶ مرداد ۱۳۹۷، برای سینمای ایران فقدان هنرمندی بود که نامش با بخشی از مهم‌ترین تجربه‌های سینمایی کشور پیوند خورده بود. با این حال، میراث او تنها در فهرست بلند فیلم‌ها و جایزه‌ها خلاصه نمی‌شود؛ میراث اصلی‌اش، همان کیفیتی است که به بازیگری معنا می‌بخشید: احترام به نقش، جدی گرفتن مخاطب و باور داشتن به انسانِ پشت هر شخصیت.
امروز، در سالروز درگذشت «آقای بازیگر»، مرور آثار عزت‌الله انتظامی نه فقط ادای دین به یک هنرمند بزرگ، بلکه بازگشت به بخشی از تاریخ سینمای ایران است؛ تاریخی که در آن، مردی از صحنه تئاتر برخاست و با جان بخشیدن به شخصیت‌هایی فراموش‌نشدنی، خود به چهره‌ای ماندگار در حافظه فرهنگی مردم تبدیل شد.
