به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مدیسن نت، پژوهشگران به تازگی اعلام کردند که هیچ شواهدی مبنی بر اینکه مصرف هورمون تستوسترون توانایی زنان را در پیدا کردن کلیدهای گم شده، به خاطر سپردن کلمات مورد جستجو یا یادآوری قرارهای ملاقات از یاد رفته، بهبود میبخشد، وجود ندارد.
«ایمی اسپکتور»، محقق ارشد و مدیر آزمایشگاه ذهن یائسگی در دانشگاه کالج لندن، در یک بیانیه خبری اظهار داشت: «رسانههای اجتماعی پر از ادعاهایی هستند که تستوسترون میتواند حافظه و مهارتهای شناختی را بهبود بخشد و ما از بسیاری از زنان میشنویم که به طور خاص برای مدیریت این علائم در دوران یائسگی به مصرف تستوسترون روی میآورند.»
با این حال، پژوهشگران متوجه شدند که بررسی دادههای جمعآوری شده از سه آزمایش بالینی پیشین که شامل ۲۴۴ زن یائسه بود، هیچ بهبودی در برنامهریزی، یادگیری یا حافظه در زمان مصرف تستوسترون نشان نداده است.
اسپکتور افزود: «اگرچه ممکن است شواهدی در این زمینه برای زنان قبل از یائسگی وجود داشته باشد، اما نمیتوانیم بدون شواهد بیشتر ادعا کنیم که تستوسترون باعث بهبود شناخت در دوران یائسگی میشود. تحقیقات بیشتری برای درک هرگونه ارتباط بین تستوسترون و سلامت مغز ضروری است.»
این نتایج پس از انتشار مطالعهای به دست آمد که درمان تستوسترون مرتبط با یائسگی را با افزایش خطر حمله قلبی، سکته مغزی و سایر مشکلات قلبی مرتبط میدانست. یائسگی زمانی رخ میدهد که دورههای ماهانه یک زن به دلیل کاهش سطح هورمون متوقف میشود، که معمولاً بین سنین ۴۵ تا ۵۵ سالگی اتفاق میافتد. این وضعیت با شکایات شناختی در میان زنان مرتبط است که اغلب به عنوان «مه مغزی» توصیف میشوند.
در بررسی جدید، پژوهشگران دادههای آزمایشهای بالینی قبلی مرتبط با تستوسترون و یائسگی را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. به بسیاری از شرکتکنندگان در این مطالعه تستوسترون داده شد و سپس با زنانی که دارونما دریافت کردند، مقایسه شدند. نتایج نشاندهنده هیچ بهبود آماری معنیداری در عملکرد مغز در میان زنانی که تستوسترون مصرف میکردند، نبود.
با این حال، پژوهشگران بیان کردند که این ممکن است به این دلیل باشد که تستوسترون به عنوان یک درمان به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته است. «الکساندرا فالکنر»، محقق ارشد از دانشگاه کالج لندن، در یک بیانیه خبری گفت: «بررسی ما نشان داد که شواهد موجود برای تعیین تأثیر درمان با تستوسترون بر شناخت در زنان در دوران گذار به یائسگی و پس از یائسگی محدود و ناکافی است.»