به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مدیسن نت، محققان اعلام کردند که در بیماران مبتلا به پارکینسون که سطح فعالیت بدنی بالاتری دارند، روند تشدید علائم حرکتی و همچنین مشکلات مرتبط با تفکر و حافظه، کندتر است. یافته‌های این پژوهش نشان داد که افرادی که در طول هفته بیش از هشت ساعت فعالیت بدنی انجام می‌دهند، بیشترین بهره را از این فعالیت‌ها می‌برند.
دکتر «دونگ-وو ریو»، پژوهشگر ارشد این مطالعه از دانشگاه سینسیناتی در اوهایو، در یک بیانیه خبری اظهار داشت: «مطالعه ما نشان داد که فعالیت بدنی ممکن است فواید دوگانه‌ای داشته باشد و با کند شدن روند افت عملکردهای حرکتی و شناختی مرتبط است.» پارکینسون یک اختلال تحلیل‌برنده است که بر توانایی حرکت فرد تأثیر می‌گذارد. به گفته مؤسسه ملی بهداشت، برخی از بیماران مبتلا به پارکینسون در نهایت دچار مشکلاتی در زمینه تفکر و حافظه نیز می‌شوند.
در این مطالعه جدید، محققان وضعیت نزدیک به ۳۰۰ فرد مبتلا به پارکینسون خفیف تا متوسط را به مدت حداکثر هفت سال زیر نظر گرفتند. میانگین سنی این افراد ۶۶ سال بود. شرکت‌کنندگان میزان تقریبی ساعات فعالیت بدنی هفتگی خود را در محل کار، خانه و یا هنگام انجام سرگرمی‌ها و فعالیت‌های تفریحی گزارش کردند. آن‌ها همچنین به منظور ارزیابی علائم پارکینسون و توانایی‌های شناختی خود، سالانه در آزمون‌هایی شرکت می‌کردند.
تیم پژوهشی افراد را بر اساس مجموع زمان صرف‌شده برای تحرک و فعالیت به سه گروه تقسیم کرد: گروه با فعالیت کم (کمتر از ۴ ساعت در هفته)، گروه با فعالیت متوسط (۴ تا ۸ ساعت در هفته) و گروه با فعالیت زیاد (بیش از ۸ ساعت در هفته). نتایج نشان داد که حتی پس از در نظر گرفتن سایر عوامل مؤثر، گروهی که فعالیت بدنی بالایی داشتند، روند کندتری را در تشدید علائم حرکتی و افت توانایی تفکر و حافظه تجربه کردند.
محققان همچنین دریافتند که اگر بیماران زمان بیشتری را به ورزش‌های بدنی شدید اختصاص می‌دادند، وضعیت بهتری داشتند؛ ورزش‌هایی که می‌تواند شامل دویدن آرام، دوچرخه‌سواری سریع، ورزش‌های تیمی، تنیس انفرادی، بیل زدن خاک و حمل بارهای سنگین باشد. دکتر ریو افزود: «فواید احتمالی فعالیت بدنی برای افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است به مدت‌زمان فعال بودن آن‌ها و تداوم ورزش در طول زمان بستگی داشته باشد.»
پژوهشگران نتیجه‌گیری کردند که این یافته‌ها نشان‌دهنده احتمال وجود ارتباطی ناشناخته میان نحوه تأثیرگذاری بیماری پارکینسون بر حرکت و عملکردهای شناختی است. آن‌ها این فرضیه را مطرح کردند که ورزش ممکن است با بهبود خون‌رسانی به مغز، کاهش التهاب سلول‌های عصبی و تقویت توانایی مغز برای تغییر از طریق رشد و سازمان‌دهی مجدد، اثرات مخرب پارکینسون را خنثی کند. همچنین، آن‌ها افزودند که فعالیت بدنی موجب ترشح مواد بیوشیمیایی محافظ مغز می‌شود.
ریو خاطرنشان کرد که تفاوت‌های مشاهده‌شده اندک بودند، اما اگر افراد برای مدتی طولانی‌تر از دوره هفت‌ساله این مطالعه تحت پایش قرار گیرند، ممکن است این تفاوت‌ها معنادارتر شوند. او گفت: «از آنجا که شرکت‌کنندگان در ابتدای مطالعه عموماً از مهارت‌های تفکر و حافظه خوبی برخوردار بودند، نتایج ما باید با احتیاط تفسیر شود و انجام مطالعات بیشتر ضروری است.»
