به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از هلث دی نیوز، دکتر «لو چی»، سرپرست مرکز تحقیقات چاقی در دانشگاه تولان در نیواورلئان و هدایت‌کننده تیم تحقیق، اظهار داشت: «مطالعات مشاهده‌ای پیشین ارتباط قرار گرفتن در معرض نور شبانه را با افزایش خطر بیماری‌های قلبی عروقی مشخص کرده‌اند، اما اطلاعات اندکی در مورد تغییرات ساختاری و عملکردی قلب در این زمینه وجود دارد.»
وی در ادامه بیان کرد: «هدف ما از انجام این تحقیق، درک این موضوع بود که چه تغییراتی در قلب افراد در هنگام قرارگیری در معرض نور زیاد در شب رخ می‌دهد.» برای این مطالعه، از بیش از ۱۱۰۰۰ بزرگسال خواسته شد تا به مدت هفت روز از حسگرهای مچ دست استفاده کنند تا میزان قرار گرفتن در معرض نور شبانه خود را اندازه‌گیری کنند.
افرادی که بیشترین میزان نور شبانه را تجربه کردند، به طور متوسط حدود ۳۴ دقیقه در شب را در شرایط نوری سپری می‌کردند که ممکن است تولید ملاتونین – هورمونی که به تنظیم خواب کمک می‌کند – را تحت تأثیر قرار دهد. سه سال بعد، محققان با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) به بررسی قلب این افراد پرداختند. اسکن‌های انجام شده نشان‌دهنده ضخیم شدن دیواره بطن چپ قلب بود که منجر به کاهش فضای داخلی آن گردید. همچنین نشانه‌هایی مشاهده شد که نشان می‌دهد توانایی عضله قلب برای انقباض در طول ضربان کاهش یافته است، که این امر می‌تواند نشانه‌ای از اختلال عملکرد قلب باشد. به این وضعیت، بازسازی قلب گفته می‌شود.
چی افزود: «این واکنش بدن ما به منظور سازگاری با استرس است، اما در نهایت می‌تواند به تضعیف قلب منجر شود و خطر نارسایی قلبی را افزایش دهد.» محققان همچنین بیان کردند که خواب کوتاه‌تر به نظر می‌رسد در ارتباط بین نور شبانه و این تغییرات نقش داشته باشد. آنها با تأکید بر اینکه قرار گرفتن در معرض نور شبانه یک عامل خطر جدی برای بیماری‌های قلبی به شمار می‌آید، از پزشکان، به ویژه کسانی که در زمینه درمان نارسایی قلبی یا فیبریلاسیون دهلیزی فعالیت می‌کنند، خواستند تا از بیماران در مورد شرایط تاریکی اتاق، استفاده از صفحه‌نمایش و کار در شیفت شب سوال کنند.
