به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مدیسن نت، پژوهشگران به تازگی اعلام کردند که هفت نفر از بازماندگان سکته مغزی که با ضعف عضلانی شدید مواجه بودند، با تحریک ستون فقرات خود از طریق پالس‌های الکتریکی، به طور متوسط ۳۲ درصد افزایش قدرت بازو را تجربه کردند.
بر اساس گفته‌های محققان، این افراد همچنین در تحرک کلی بازو و کاهش سفتی عضلانی بهبودهایی را مشاهده کردند و برخی از آن‌ها شاهد بهبود در حرکت دست و انگشتان خود بودند.
«مارکو کاپوگرسو»، یکی از محققان ارشد و استادیار جراحی مغز و اعصاب و مدیر آزمایشگاه تحریک نخاع در مرکز پزشکی دانشگاه پیتسبورگ، در یک بیانیه خبری اظهار داشت: «این روش به منظور تسهیل حرکت سریع بازوها، حتی سال‌ها پس از سکته مغزی طراحی شده است.»
کاپوگرسو افزود: «با تحریک نخاع، می‌توانیم به سرعت اتصالات باقی‌مانده بین مغز و نخاع را کارآمدتر کنیم و حرکت بهتری را فراهم سازیم.»
محققان بیان کردند که سکته مغزی یکی از علل اصلی فلج بازو به شمار می‌رود. توانبخشی استاندارد به ندرت بهبودهای معناداری برای این بیماران ایجاد می‌کند، به همین دلیل آن‌ها به تحریک نخاع روی آوردند. این دستگاه با ارسال پالس‌های الکتریکی به رشته‌های عصبی در نخاع، سعی در تقویت ارتباط بین مغز و ماهیچه‌ها دارد.
به گفته پژوهشگران، این روش قبلاً برای بازگرداندن عملکرد بازو پس از سکته مغزی مورد استفاده قرار نگرفته بود. هفت داوطلب تحت عمل جراحی برای کاشت یک جفت سیم الکتریکی در امتداد نخاع خود قرار گرفتند و سپس تحت فیزیوتراپی با بیش از پنج ساعت تحریک قرار گرفتند.
نتایج نشان داد که هر هفت شرکت‌کننده بدون توجه به شدت اختلال، هنگام تحریک، بهبود فوری در قدرت بازو را تجربه کردند. آن‌ها همچنین کاهش سفتی غیرطبیعی عضلانی ناشی از آسیب‌های عصبی ناشی از سکته را داشتند. سه نفر از هفت نفر نیز بهبود در حرکت دست و انگشت را با این نوع تحریک تجربه کردند.
دکتر «جورج ویتنبرگ»، محقق ارشد، در یک انتشار خبری گفت: «از دیدگاه بالینی، حتی پیشرفت‌های اندک در قدرت یا کنترل بازو می‌تواند تفاوت معناداری در زندگی روزمره بازماندگان سکته ایجاد کند.»
ویتنبرگ، استاد نورولوژی و طب فیزیکی و توانبخشی در دانشگاه پیتسبورگ، افزود: «برخی از پیشرفت‌هایی که اندازه‌گیری می‌کنیم ممکن است از بیرون کوچک به نظر برسند، اما بسیاری از بازماندگان سکته مغزی در آستانه انجام کارهای مهم هستند. حتی یک تغییر کوچک در عملکرد حرکتی می‌تواند بسیار حائز اهمیت باشد اگر به شخصی کمک کند دکمه پیراهن را ببندد، دستش را باز کند یا به فعالیتی که برایش اهمیت دارد بازگردد.»
با این حال، محققان تأکید کردند که دستاوردهای پایدار به استفاده مداوم از تحریک بستگی دارد. با توقف دریافت تحریک توسط افراد، عملکرد حرکتی کاهش یافت. ویتنبرگ در ادامه افزود: «این نتایج به ما اطمینان می‌دهد که تحریک نخاع می‌تواند به یک گزینه عملی و قابل کاشت برای کمک به بازماندگان سکته مغزی تبدیل شود که از بازوهای خود در زمان‌های مهم استفاده کنند.»
