مهدی صدیقیان_پژوهشگر مطالعات فرهنگی
سرزمین جاودانه ما ایران،همواره مهد تاریخ زندگی مردمانی بزرگ و با نبوغ فوق العاده بوده است.انسان هایی که در سایه ایمان و پشتکار والا توانسته اند نه تنها در عصر خود بلکه قرن ها بعد منشا خدمات شایان توجهی باشند.زندگی هر کدام از این بزرگان آنچنان درخشش ماندگاری دارد که تنها بخش کوچکی از آن را می توان درکتاب ها ثبت کرد.
زندگی هر کدام از این بزرگان آنچنان درخشش ماندگاری دارد که تنها بخش کوچکی از آن را می توان درکتاب ها ثبت کرد.مخصوصا بزرگانی که در پناه زهد و اخلاق و تقوا توانسته اند الگوی ارزنده ای برای نسل های بعدی باشند.
ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا،مشهور به ابن سینا،حدود سال ۹۸۰میلادی در افشنه،نزدیک بخارا،متولد شد.او از همان کودکی دارای استعداد و نبوغ خاصی بود.ابن سینا علم پزشکی را از سنین نوجوانی آغاز کرد و در ۱۸ سالگی نام خود را به عنوان یک پزشک حاذق مطرح کرد.
او از همان کودکی همه چیز را خوب یاد می گرفت و می آموخت.هوش سرشارش از او دانشمندی جهانی در قرون و اعصار ساخت.او ابتدا به فقه و ادبیات و سپس به منطق و ریاضیات و سپس علوم پزشکی و علوم طبیعی رسید و در سایه مطالعات گسترده و دسترسی به منابع علمی و پزشکی در کتابخانه حاکم سامانی خیلی زود با آثار برجسته جهان آشنا شد و به گسترش و توسعه فکری و دانش های نظری و عملی پرداخت و از این فرصت نهایت استفاده رابرد.
او پس از آنکه نوح بن منصور،حاکم سامانی را درمان کرد امکان دسترسی به کتابخانه سلطنتی برایش مقدور شد.ابن سینا هزار سال پیش پزشکی را فقط درمان بیماری نمی دید بله پیشگیری و حفظ سلامت را مقدم بر درمان می دانست و همواره در علوم گسترده پزشکی بر مشاهده؛تجربه و شناخت علیه بیماری ها تکیه داشت .او با تالیف کتاب “قانون در طب”با هوشی وافر و تلاشی بی امان و زحمات مستمر، دانش پزشکی را در زمان خود جمع آوری کرد.
کتابی که پس از هزار سال هنوز هم منبع ارزشمندی برای علوم مختلف پزشکی به شمار می رود.امروزه کتاب “قانون”بر تارک علم پزشکی جهان چون ستاره ای درخشان به نور افشانی دل سپرده است.زندگی ابن سینا می تواند منبع مطالعه و الگو پذیری برای دیگر فرزندان این سرزمین باشد و حتی چراغی برای پزشکان ایرانی که بدانند چه مردانی با سعی زیاد توانسته اند باعث افتخار آفرینی دیگر مردمان باشند.روز پزشک بر پزشکان دلسوز و متعهد مبارک باد
