تجلیل از خادمان تجمعات مردمی کرج در حمایت از ایران

به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از خبرگزاری مهر، کرج دیگر تنها خیابان‌ها و میدان‌هایی نیست که روزانه از کنار آن‌ها عبور می‌شود. در ۲۰۰ شب گذشته، برخی از این میدان‌ها به صحنه‌های متفاوتی تبدیل شدند؛ شب‌هایی که گروهی از مردم پس از پایان کار روزانه، به محل تجمع می‌آمدند، پرچم ایران را در دست می‌گرفتند و ساعاتی را در کنار یکدیگر می‌گذرانیدند. برای کسانی که این صحنه‌ها را از نزدیک مشاهده کرده‌اند، این تجمع‌ها تنها به حضور مردم محدود نمی‌شود. پشت این تجمعات، خادمانی بودند که از آماده‌سازی محل و پذیرایی گرفته تا برپایی موکب و همراهی با مردم، شب‌های متوالی را در خیابان گذراندند. برخی از آن‌ها حتی می‌گویند شب و روز برایشان تفاوتی نداشت؛ موکب باید برپا می‌ماند و مردم باید احساس می‌کردند که کسی در کنارشان ایستاده است.

همزمان با دویستمین شب تجمعات مردمی در کرج، مراسم تجلیل از دست‌اندرکاران و خادمان این تجمعات به میزبانی آیت‌الله حسینی همدانی، نماینده رهبر انقلاب در استان البرز و امام جمعه کرج برگزار شد. این مراسم بیشتر از آنکه شبیه یک برنامه رسمی باشد، فرصتی برای بازگشت به خاطرات ۲۰۰ شب گذشته بود؛ خاطراتی که هرکدام از یک میدان، یک موکب و یک جمعیت روایت می‌شد.

یکی از خادمان، خود را از محله مطهری و جوادآباد کرج معرفی می‌کند. وقتی از ۲۰۰ شب گذشته صحبت می‌کند، نخستین چیزی که به ذهنش می‌رسد، موکب صاحب‌الزمان(عج) است؛ موکبی که به گفته او در تمام این مدت تعطیل نشده است. او می‌گوید: ۲۰۰ شب است که به لطف خدا و اهل‌بیت(ع)، موکب صاحب‌الزمان(عج) در ایستگاه جوادآباد برقرار است و شبی نبوده که تعطیل باشد. او از نذری‌ها و مناسبت‌هایی که در این شب‌ها برگزار شده و از مردمی که در کنار تجمع، پای موکب هم می‌ایستادند، می‌گوید. اما روایت او خیلی زود از یک موکب فراتر می‌رود و به تغییری می‌رسد که به گفته خودش در چهره و رفتار مردم دیده است. او بیان می‌کند که به‌وضوح مشاهده کرده که انگار یک بلوغ در میان مردم اتفاق افتاده است. ما این را هر شب می‌بینیم. برای او، این ۲۰۰ شب تنها تکرار یک تجمع نبوده؛ هر شب بخشی از همان تصویری بوده که از مردم دیده است؛ مردمی که با وجود گذشت زمان همچنان حضور داشتند.

یکی دیگر از خادمان، وقتی از این ۲۰۰ شب صحبت می‌کند، روی یک واژه مکث می‌کند؛ «همدلی». او می‌گوید در تمام این مدت، چه پیش از جنگ و چه در جریان آن، چیزی که بیشتر از همه به چشمش آمده، کنار هم ماندن مردم بوده است. او می‌افزاید: تنها چیزی که می‌توانم بگویم، وحدت و همدلی مردم است. مردم با هم بودند و این بهترین شاخصه‌ای بود که در میان آن‌ها دیدم. سپس به پرسشی می‌رسد که شاید ساده به نظر برسد اما برای کسی که ۲۰۰ شب حضور مردم را از نزدیک دیده، معنای دیگری دارد؛ آیا مردم خسته نشدند؟ پاسخش روشن است: ۲۰۰ شب آمدند و پای کار ایران ماندند. همین جمله، شاید کوتاه‌ترین روایت از دوصد شبی باشد که خیابان‌های کرج شاهد حضور مردم بوده‌اند.

زهره بازوان، از پایگاه شهید شنگ، روایت دیگری از این شب‌ها دارد. او هم از همان نقطه‌ای شروع می‌کند که بیشتر خادمان به آن اشاره دارند؛ وحدت و همدلی. او می‌گوید: اولین اتفاقی که افتاد، وحدت و همدلی مردم بود. مردم به‌شدت با یکدیگر همدل شدند. اما روایت او تنها به کنار هم قرار گرفتن مردم ختم نمی‌شود. از نگاه او، این تجمعات در کنار ایجاد همدلی، باعث افزایش توجه مردم به مسائل سیاسی نیز شده است. او معتقد است که در این مدت، مردم بیش از گذشته درباره توان جمهوری اسلامی و ضعف دشمن به جمع‌بندی رسیده‌اند و در کنار آن، امید به آینده نیز در میان بخشی از حاضران افزایش پیدا کرده است. خواسته‌ای که او از مردم شنیده، به تعبیر خودش، «قدرت واحد» بوده است؛ اینکه هرکس در هر جایگاهی که قرار دارد، نقش خودش را ایفا کند؛ از میدان نظامی و دیپلماسی گرفته تا اقتصاد و حضور اجتماعی مردم.

این سؤال در میان روایت‌های خادمان بارها تکرار می‌شود؛ چه چیزی باعث شد مردم بعد از ۲۰۰ شب همچنان حضور داشته باشند؟ حسین امیدان، فعال فرهنگی کرج و یکی از خادمان، پاسخ را در مفهوم «وطن» جست‌وجو می‌کند. از نگاه او، بخش مهمی از این حضور به علاقه مردم به ایران بازمی‌گردد. او می‌گوید: مردم برای کشورشان و میهنشان به میدان آمدند؛ چون کشورشان را دوست دارند. وطن‌پرستی و پای میهن بودن، در ریشه و فرهنگ مردم ایران وجود دارد. او در ادامه به ترکیب جمعیتی این تجمعات اشاره می‌کند؛ از نسل‌های قدیمی‌تر تا نوجوانان و جوانان و دهه‌های مختلف نسلی. او بیان می‌کند: از نسل قدیم و نسل جدید، نوجوانان و جوانان و با گرایش‌های مختلف آمدند؛ فقط برای اینکه بگویند پای ایران و وطنشان هستند. در روایت او، خیابان در این شب‌ها به نقطه‌ای تبدیل شده که تفاوت‌های معمول میان آدم‌ها برای ساعتی کنار رفته و موضوع مشترک، ایران بوده است.

علی شریعتی یکی دیگر از خادمان این تجمعات است؛ کسی که ۲۰۰ شب در میدان آزادگان، روبه‌روی مسجد مهدویه، حضور داشته است. او وقتی درباره این مدت صحبت می‌کند، از «انسجام» می‌گوید. او معتقد است: به لطف انقلاب اسلامی، این ۲۰۰ شب باعث شد انسجام مردم بیشتر از قبل شود و اتحاد پیدا کنند. مردم برای دفاع از وطن و کشورشان و دفاع از ناموسشان کنار یکدیگر قرار گرفتند. برای او، تصویری که از میدان آزادگان باقی مانده، تصویر آدم‌هایی است که شب به شب کنار یکدیگر جمع شدند و در کنار شعارها و برنامه‌ها، بخشی از وقت خود را با هم گذراندند.

در میان روایت خادمان، نکته دیگری نیز به چشم می‌آید؛ اینکه همه چیز از قبل طراحی‌شده و از بالا به پایین نبوده است. برخی شعارها از دل جمعیت شکل گرفته، مردم در برگزاری برنامه‌ها کمک کرده‌اند و حتی بخشی از خدمات و پذیرایی‌ها با مشارکت خود شهروندان انجام شده است. یکی از خادمان از همین نقش مردم می‌گوید؛ از اینکه در کنار برنامه‌ریزی‌ها، خود مردم نیز پای کار آمده‌اند و برای برگزاری بهتر تجمعات کمک کرده‌اند. شاید به همین دلیل است که بعد از ۲۰۰ شب، وقتی خادمان دور هم جمع می‌شوند، هرکدام خاطره‌ای از یک گوشه شهر دارند؛ یکی از جوادآباد و موکب صاحب‌الزمان(عج)، دیگری از میدان آزادگان و مسجد مهدویه و دیگری از میدان شهدا و جمعیتی که شب به شب چهره‌هایش آشناتر شده است. این ۲۰۰ شب برای خادمان، مجموعه‌ای از شب‌های پشت سر هم نیست؛ روایت آدم‌هایی است که در خیابان، مردم را دیدند، با آن‌ها حرف زدند، برایشان چای و نذری آماده کردند و در کنارشان ایستادند. حالا در مراسم تجلیل، نوبت آن‌ها بود که روایت کنند در این مدت چه دیده‌اند و مردم چه خواسته‌اند.

در پایان این مراسم نیز حمیدرضا عبدالمنافی، خبرنگار خبرگزاری مهر که در طول این ۲۰۰ شب به‌صورت فعال در پوشش و روایت تجمعات مردمی کرج حضور داشت، توسط آیت‌الله حسینی همدانی، نمایندگی ولی فقیه در استان البرز و امام جمعه کرج مورد تقدیر قرار گرفت.