مهدی صدیقیان-خبرنگار
به تهران برگشته و هنوز دلتنگی حرم امام رضا”ع” رهایم نمی کند. اینبار حجم دلتنگی هایم به خاطر آقای شهیدمان چند برابر شده است.دوستی قدیمی که از پزشکان برجسته ایران و جهان است می گفت:من می خواهم به مشهد مهاجرت کنم و من می گفتم ماهی یک بار رفتن هم برای عرض ارادت کافی ست اما او می گفت :من باید در مشهد اقامت کنم تا کمی آرام بگیرم.
حالا رسیده ام به حرف های دکتر عزیزمان.حالا با این حجم دلتنگی ها باید فکر دیگری کنیم و برای قرار بیقراری ها برویم مشهد و در کنار امام مهربانی ها و آقای شهید آرام بگیریم.
دیروز معنای قیامت را با حضور عاشقان دلداده رهبر شهیدمان فهمیدم.جمعیت حاضر سوگوارانه به سمت حرم می رفتند تا جان جانان خود راتشییع کنند.
در این رهگذر ،تماشای نوجوانان و جوانان دهه نودی این مرزو بوم دلم‌را آتش می زد.چقدر عرض ارادت،چقدر دلتنگی و چقدر شعور و مرام و معرفت…با خود می گویم : با این حضور و حماسه دیگر باید خیال خود را از امتداد راه رهبرشهیدمان راحت کنم. از مشهد تا تهران فاصله ای به اندازه دل های عاشق است…
