مهدی صدیقیان_پژوهشگر مطالعِات فرهنگی
شمس تبریزی را نمی‌توان صرفاً در قالب یک عارف یا شخصیت تاریخی تعریف کرد. آنچه او را در تاریخ فرهنگ و ادبیات ایران ماندگار کرده، تأثیری است که بر اندیشه و جهان‌بینی مولانا گذاشت.
دیدار مولانا و شمس در قونیه، نقطه‌ای مهم در زندگی مولانا بود. پس از این دیدار، زبان و جهان فکری مولانا دستخوش تحولی عمیق شد و بخش مهمی از آثار عرفانی و ادبی او در فضای این ارتباط شکل گرفت.
شمس، شخصیتی متفاوت و تا حدی رازآلود بود. بخش زیادی از اطلاعات مربوط به زندگی او از روایت‌های تاریخی، تذکره‌ها و نوشته‌های نزدیکان و شاگردان مولانا به ما رسیده است و درباره برخی جزئیات زندگی او همچنان اختلاف نظر وجود دارد.
با این حال، آنچه تردید چندانی در اهمیت آن نیست، جایگاه شمس در زندگی فکری مولاناست.
مولانا پس از تجربه این ارتباط، شعر و اندیشه را با شور و زبانی تازه دنبال کرد. بخش قابل توجهی از غزلیات او نیز با نام و یاد شمس پیوند خورده است؛ چنان‌که مجموعه عظیم دیوان شمس به یاد او نام‌گذاری شده است.
اهمیت شمس تنها در رابطه او با مولانا خلاصه نمی‌شود. اندیشه‌های او درباره انسان، عشق، شناخت، رهایی از عادت‌های ذهنی و جست‌وجوی حقیقت، همچنان موضوع مطالعه پژوهشگران و علاقه‌مندان عرفان و ادبیات است.
بزرگداشت شمس تبریزی فرصتی است برای توجه دوباره به میراث عرفانی و ادبی ایران؛ میراثی که قرن‌ها پس از شکل‌گیری همچنان می‌تواند زمینه‌ای برای گفت‌وگو درباره انسان، معنا و نسبت او با جهان فراهم کند.
شاید بتوان راز ماندگاری شمس را در همین نکته جست‌وجو کرد: او بیش از آنکه صرفاً شخصیتی متعلق به گذشته باشد، در آثار مولانا به یک پرسش ماندگار تبدیل شده است؛ پرسشی درباره تحول انسان و امکان دیدن جهان از منظری تازه.
