به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از نیوزمکس، این درمان با خطر خونریزی بالایی همراه است. محققان متوجه شدند که ۴.۴ درصد از افرادی که آسپرین مصرف کرده‌اند، در مقایسه با ۲.۱ درصد از افرادی که دارونما دریافت کرده‌اند، دچار خونریزی شدید شده‌اند. طبق گفته محققان، پلاکت‌ها اجزای کوچک خون هستند که به تشکیل لخته کمک می‌کنند.
محققان داده‌های ژنتیکی بیش از ۱۳۵۰۰ شرکت‌کننده در کارآزمایی ASPREE (آسپرین در کاهش رویدادها در افراد مسن) را تجزیه و تحلیل کردند تا بررسی کنند آیا تفاوت‌های ژنتیکی می‌تواند توضیح دهد که چرا آسپرین ممکن است به طور متفاوتی بر خطر زوال عقل در افراد تأثیر بگذارد. آن‌ها شرکت‌کنندگان را بر اساس استعداد ژنتیکی آن‌ها برای افزایش تعداد پلاکت‌ها تحلیل کردند و میزان زوال عقل را در میان افرادی که آسپرین با دوز پایین دریافت کرده بودند و افرادی که دارونما دریافت کرده بودند، مقایسه کردند.
در میان شرکت‌کنندگانی که بالاترین احتمال ژنتیکی تعداد پلاکت را داشتند، ۱ درصد از کسانی که آسپرین دریافت کردند، در مقایسه با ۳.۳ درصد از کسانی که دارونما دریافت کردند، دچار زوال عقل شدند. این تفاوت نشان‌دهنده خطر نسبی ۷۰ درصدی کمتر ابتلا به زوال عقل است. علیرغم خطر خونریزی، این یافته‌ها می‌تواند به تحقیقات بیشتر در مورد اینکه آیا تفاوت‌های ژنتیکی می‌تواند به شناسایی استراتژی‌های مؤثر پیشگیری از زوال عقل کمک کند، منجر شود.
«پیتر فرانسکت»، نویسنده اصلی و محقق در دانشکده بهداشت عمومی و پزشکی پیشگیرانه دانشگاه موناش، اظهار داشت: «آزمایشات قبلی نشان داده است که آسپرین به طور کلی از زوال عقل در میان شرکت‌کنندگان جلوگیری نمی‌کند.» فرانسکت افزود: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که ممکن است داستان چیز دیگری باشد. در افرادی که دارای این مشخصات ژنتیکی خاص بودند، موارد کمتری از زوال عقل را در میان افرادی که آسپرین مصرف می‌کردند، مشاهده کردیم. این یافته، این احتمال را افزایش می‌دهد که روزی ژنتیک به ما کمک کند تا تشخیص دهیم چه کسانی ممکن است از یک درمان پیشگیرانه سود ببرند، نه اینکه رویکردی یکسان برای همه داشته باشیم.»
محققان تأکید کردند که این یافته‌ها باید در سایر جمعیت‌ها تأیید شود تا بتوانند توصیه‌های پزشکی را ارائه کنند.
