فاطمه فرمنش در گفت‌وگو با پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از خبرنگار مهر، داستان ورود خود به حرفه پرستاری را بیان کرد و اظهار داشت: در زمان انتخاب رشته کنکور، به دلیل آشنایی با رشته پرستاری و ارتباط با بستگان پرستار، این رشته را انتخاب کردم. این پرستار در بخش سرطان کودکان بیمارستان اطفال مشهد با اشاره به اینکه از سال ۸۷ در نیشابور فعالیت خود را آغاز کرده است، افزود: روز اول ورود به بیمارستان تجربه خوبی بود و به دلیل آشنایی قبلی با محیط کار، این آشنایی به ما کمک کرد. سال اول که طرح ما در حوزه کودکان قرار گرفت، به صورت تصادفی و با تمایل قلبی در این بخش ماندیم.
وی با تأکید بر اینکه در حال حاضر به هیچ‌کس توصیه نمی‌کند که وارد حرفه پرستاری شود، گفت: نسبت به زحمتی که می‌کشیم، مزایای این حرفه بسیار کمتر از کارهایی است که انجام می‌دهیم و به دلیل فشار کاری، این رشته را به کسی توصیه نمی‌کنم.
فرمنش تصریح کرد که بخش عمده‌ای از بیماران این بخش را کودکان مبتلا به سرطان تشکیل می‌دهند و افزود: وقتی وارد این بیمارستان می‌شوید، با سختی‌های زیادی مواجه هستید، اما زمانی که بیماران حالشان بهتر می‌شود، این لحظات برای ما خاطره‌انگیز می‌گردد.
این پرستار به خاطره‌ای از این بخش اشاره کرد و گفت: چندی پیش دختری نوجوان با حال بسیار بد بستری بود که همگی از بهبودی او ناامید شده بودیم، اما خدا را شکر حالش بهتر شد. این نوجوان به جای آنکه ما او را خوشحال کنیم، خودش ما را خوشحال می‌کرد؛ برای هر پرستار نامه می‌نوشت و کادوهای کوچکی تهیه می‌کرد. در نهایت با حال خوب ترخیص شد و امیدواریم دیگر به این بیمارستان برنگردد.
وی در توصیه‌ای به مردم درباره جایگاه پرستاران گفت: پرستاری رشته بسیار سختی است و تنها خواسته ما این است که مردم کمی با ما کنار بیایند و تصور نکنند که کارهای بیشتر از توان خود را انجام می‌دهیم.
فرمنش در ادامه درباره شیفت‌های طولانی و مطالبات پرستاران افزود: اگر فشار کاری کمتر شود، تأثیر واضحی خواهد داشت. وقتی آدم بیرون می‌بیند که کارهای بسیار پیش‌پاافتاده‌ای مانند کارهای آرایشی و ناخن، درآمدی بسیار بالاتر دارد، در حالی که ما چهار سال درس خوانده و سختی‌های زیادی کشیده‌ایم، ناامید می‌شود؛ زیرا درآمد یک روز آنها را در طول یک ماه به دست می‌آوریم.
