به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مدیکال نیوز تودی، محققان دانشگاه تسوکوبا در ژاپن به این نتیجه رسیدند که ۱۰ دقیقه دویدن آرام بر روی تردمیل، نسبت به ۱۰ دقیقه استراحت، به‌طور قابل‌توجهی موجب بهبود خلق و خو و افزایش نمرات آزمون‌های شناختی در افراد سالم می‌شود.
دکتر «ورنون ویلیامز»، متخصص مغز و اعصاب ورزشی، اظهار داشت: «تحقیقات به‌طور مداوم نشان می‌دهند که فعالیت بدنی منظم می‌تواند خطر زوال شناختی را کاهش دهد، خلق و خو را بهبود بخشد و علائم اضطراب و افسردگی را تسکین دهد. این آگاهی باید ما را ترغیب کند تا فعالیت بدنی را به بخشی منظم از زندگی خود تبدیل کنیم.»
وی افزود: «قبلاً تصور می‌شد که برای دستیابی به مزایای شناختی پایدار و بلندمدت، نیاز به رعایت آستانه‌های خاصی در زمینه دفعات، مدت‌زمان و تداوم فعالیت وجود دارد. با این حال، مطالعه حاضر نشان می‌دهد که حتی سطوح پایین‌تری از فعالیت که لزوماً در زمره “ورزش” رسمی و سنتی محسوب نمی‌شوند، نیز می‌توانند مزایای کوتاه‌مدتی به همراه داشته باشند.»
پژوهشگران ۲۴ جوان ژاپنی (۱۳ مرد و ۱۱ زن) را که همگی در اوایل دهه بیست زندگی خود بودند و هیچ‌گونه مشکل جسمانی نداشتند، برای این مطالعه انتخاب کردند. شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند و در دو جلسه جداگانه در روزهای مختلف شرکت کردند. در یکی از جلسات، آنها به مدت ۱۰ دقیقه روی صندلی‌ای که بر روی یک تردمیل ثابت قرار داشت، نشسته بودند؛ در حالت دیگر، آنها به مدت ۱۰ دقیقه با سرعتی بسیار پایین (۳ تا ۶ کیلومتر در ساعت) روی تردمیل می‌دویدند.
شرکت‌کنندگان پیش و پس از هر دو وضعیت (استراحت و ورزش سبک)، در آزمون‌های سنجش خلق و خو و عملکرد شناختی شرکت کردند. پس از دویدن، شرکت‌کنندگان از بهبود قابل‌توجه خلق و خوی خود، از جمله افزایش هوشیاری و احساس لذت، و همچنین بهبود زمان واکنش در آزمون توجه و خودکنترلی خبر دادند. آنها همچنین در مقایسه با حالت استراحت، پس از دویدن و در حین انجام آزمون‌های شناختی، سیگنال قوی‌تری از جریان خون غنی از اکسیژن را در دو ناحیه از قشر پیش‌پیشانی سمت چپ مغز نشان دادند.
به گفته ویلیامز: «هنگامی که به فعالیت بدنی می‌پردازیم، جریان خون به سمت مغز افزایش می‌یابد و اکسیژن و مواد مغذی حیاتی را به آن می‌رساند. این افزایش گردش خون از فرایند نوروژنز (تولید سلول‌های جدید مغزی)، به‌ویژه در ناحیه هیپوکامپ که برای یادگیری و حافظه حیاتی است، پشتیبانی می‌کند. علاوه بر این، ورزش موجب ترشح اندورفین‌ها و انتقال‌دهنده‌های عصبی با اثرات تقویت‌کننده خلق و خو و تسکین‌دهنده درد می‌شود که اغلب در ایجاد حس خوب و مطلوب پس از تمرین نقش دارند.»
ورزش ملایم، مانند آنچه در این مطالعه انجام شد، جریان خون را به اندازه ورزش‌های شدید افزایش نمی‌دهد؛ بنابراین، نویسندگان مطالعه مکانیسم دیگری را برای تأثیرات آن بر مغز مطرح می‌کنند. آنها این فرضیه را مطرح می‌کنند که: «رابطه مثبت میان شتاب سر و بهبود خلق و خو ممکن است یکی از مکانیسم‌های زیربنایی باشد که از طریق آن، دویدن بسیار آهسته به ارتقای سلامت روان کمک می‌کند.»
ویلیامز خاطرنشان کرد: «سازوکارهای مرتبط با مزایای شناختی گزارش‌شده در این مطالعه که با فعالیت بدنی منظم و روزمره در ارتباط است، از نظر آزادسازی انتقال‌دهنده‌های عصبی و غلظت عوامل دارای فواید شناختی، کمتر شفاف و روشن هستند.» این یافته‌ها بر شواهد فراوان موجود می‌افزایند که نشان می‌دهند هر نوع فعالیت بدنی برای سلامت جسمی و روانی مفید است؛ بهترین فعالیت، آن چیزی است که بتوانید به‌راحتی در زندگی روزمره خود بگنجانید و آن را در درازمدت ادامه دهید.
