به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها: ۲۰۰ شب از حضور حماسی مردم در خیابان‌ها می‌گذرد. ۲۰۰ شب است که میدان‌های «معلم»، «ابوذر» و «مدرس» به مکانی برای تجمع مردمی تبدیل شده‌اند که به عهد خود با رهبرشان پایبند مانده‌اند و هر شب، داستان جدیدی از همدلی و حضور را رقم می‌زنند. در اینجا هر فرد سهمی از این داستان دارد. برخی موکب دارند، برخی پرچم را در دست گرفته و لحظه‌ای آن را زمین نمی‌گذارند و دیگرانی آمده‌اند تا صدای خود را به آسمان برسانند و فریادهایشان را بر سر دشمن بکوبند.
۲۰۰ شب است که مردم، بدون توجه به تیپ، سن و شخصیت، در میدان حاضر می‌شوند. از کودکانی که دست در دست پدر و مادر آمده‌اند تا جوانان و سالخوردگانی که هر شب، قدم‌هایشان را به سمت میدان می‌کشند. اما پشت این حضور طولانی، داستان‌ها و انگیزه‌هایی شنیدنی نهفته است. به همین دلیل به میان مردم می‌رویم، با آن‌ها صحبت می‌کنیم و از خودشان می‌پرسیم چه چیزی باعث شده همچنان راهی میدان شوند؟ چه عهدی آن‌ها را هر شب به اینجا می‌کشاند و از این حضور چه داستانی برای گفتن دارند؟ شاید پاسخ هرکدام متفاوت باشد، اما همه این داستان‌ها در یک نقطه به هم می‌رسند؛ جایی که مردم، حضورشان را به بخشی از یک روایت بزرگ‌تر تبدیل کرده‌اند.
مائده فیاضی، ۱۴ ساله، یکی از نوجوانانی است که به گفته خودش اکثر شب‌ها را در میدان ابوذر و گاهی معلم حضور داشته است. او هدفش را در ناامیدی دشمن می‌داند و می‌گوید: «دشمن از حضور ما بچه‌ها در خیابان می‌ترسد و می‌داند این مردم شکست نمی‌خورند.» وی در پاسخ به سوال خبرنگار مهر درباره آینده جنگ، با قاطعیت می‌گوید: «قطعا ایران پیروز نهایی این جنگ خواهد بود.»
محمد ایمانی، ۱۰ ساله، دومین مخاطب مهر است؛ پسربچه‌ای با چشمانی معصوم، اما نگاهی محکم و استوار. او پرچم ایران را که تصویر رهبر انقلاب بر آن نقش بسته، در دست گرفته و با شور و شوق تکان می‌دهد؛ گویی تمام حرف‌هایش را می‌خواهد با همین پرچم کوچک به دنیا بگوید. محمد از روزهای نخست جنگ رمضان، همراه خانواده‌اش پای ثابت میدان است؛ او حضور مردمی را از نزدیک دیده و هر شب با همان شور کودکانه در اجتماع حاضر شده است. هدفش اما ساده و روشن است؛ چراکه می‌خواهد صدای کوچکش را تا جایی که می‌تواند بلند کند و با فریادهایی کوچک، اما گوش‌خراش، بر اسرائیل و آمریکا لعنت بفرستد. فریادهایی که شاید از حنجره یک کودک بیرون بیاید، اما برای خودش معنای بزرگی دارد.
مهدی رحیم‌آبادی، ۴۲ ساله، یکی از حاضران مستمر در تجمعات مردمی است. وقتی از انگیزه‌اش برای این حضور مستمر می‌پرسیم، از «وحدت» و «همدلی» می‌گوید: «امشب دقیقاً ۲۰۰مین شبی است که در تجمعات شرکت می‌کنیم؛ بعضی شب‌ها در میدان شهید آیت‌الله رئیسی و برخی شب‌ها نیز در میدان مادر حضور داریم.» رحیم‌آبادی ادامه می‌دهد: «در تمام این شب‌ها، به دشمن به‌صورت ویژه اعلام کرده‌ایم که پای نظام و پای رهبری‌مان ایستاده‌ایم و اجازه نخواهیم داد گزندی به کشورمان وارد شود.» وی با اشاره به تأکید امام راحل(ره) و رهبر شهید بر وحدت، همدلی و حفظ ارزش‌های نظام جمهوری اسلامی ایران می‌گوید: «امروز نیز با همان اهداف در میدان حاضر شده‌ایم و تلاش می‌کنیم این ارزش‌ها را حفظ کنیم. با همین هدف آمده‌ایم و ان‌شاءالله با همین هدف نیز ادامه می‌دهیم و اجازه نخواهیم داد خواسته‌های دشمنان، به‌ویژه آمریکای جنایتکار و رژیم صهیونیستی، محقق شود.»
رحیم‌آبادی تأکید می‌کند: «تا هر زمانی که
