به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مهر، میزان تولید چاه جفیر-۱۱ در میدان جفیر پس از اجرای عملیات شکاف هیدرولیکی اسیدی همراه با پروپانت (Acid-Propped Hydraulic Fracturing)، بر اساس نتایج آزمون تولید، به طور تقریبی سه برابر افزایش یافته است. این عملیات، بر اساس سوابق موجود، نخستین بار در کشور توسط بخش خصوصی ایرانی انجام شده است.
این پروژه در چارچوب طرح ملی توسعه سپهر و جفیر، با راهبری، طراحی مهندسی و نظارت شرکت اکتشاف، توسعه و تولید پاسارگاد و با سرمایه‌گذاری گروه انرژی پاسارگاد تحت قرارداد IPC و با بهره‌گیری از ظرفیت‌های تخصصی، مهندسی و اجرایی داخلی، به مرحله اجرا درآمده است. طراحی و اجرای این عملیات، نتیجه چندین سال مطالعه، بررسی تجربیات گذشته و درس‌آموخته‌های فنی و انجام ده‌ها هزار ساعت مطالعات تخصصی در زمینه‌های زمین‌شناسی، مهندسی مخزن، ژئومکانیک، حفاری، بهره‌برداری و ارزیابی ویژگی‌های مخزن بنگستان در چاه جفیر-۱۱ بوده است.
در مرحله طراحی و آماده‌سازی، آزمایش‌های تخصصی مرتبط با واکنش اسید و سنگ، انتخاب سیستم اسیدی، ارزیابی مقاومت پروپانت و سازگاری سیالات با استفاده از ظرفیت‌های تخصصی گروه انرژی پاسارگاد انجام شده است. در عملیات نهایی، حدود ۱,۹۰۰ بشکه سیالات، شامل حدود ۷۲۰ بشکه سیال اسیدی و حدود ۱۵,۷۷۰ پوند پروپانت، با نرخ تزریق عمدتاً ۲۰ بشکه در دقیقه پمپاژ و عملیات با موفقیت به پایان رسید.
اهمیت این دستاورد فراتر از افزایش تولید یک حلقه چاه است؛ با توجه به اینکه حجم قابل‌توجهی از نفت درجای کشور در مخازن متراکم و کم‌تراوا قرار دارد، انجام موفق این عملیات علاوه بر ایجاد یک تجربه عملیاتی ارزشمند در حوزه روش‌های پیشرفته تحریک چاه، گامی بزرگ در افزایش تولید، کاهش هزینه‌های توسعه، کاهش نیاز به حفاری چاه‌های جدید و بهره‌برداری مؤثرتر از ذخایر نفتی و ارتقای ضریب بازیافت در این‌گونه مخازن به شمار می‌آید.
لازم به ذکر است که بر اساس سوابق موجود، طی دهه‌های گذشته حدود ۲۵ عملیات شکاف هیدرولیکی در کشور انجام شده است که از این تعداد، پنج عملیات در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۹۰ و مابقی در دهه ۱۳۵۰ شمسی به وقوع پیوسته‌اند. تمامی عملیات‌های انجام‌شده تاکنون توسط شرکت ملی نفت ایران و با استفاده از خدمات شرکت‌های سرویس‌دهنده خارجی صورت گرفته است.
این دستاورد همچنین گامی مهم در توسعه توان طراحی، مهندسی، نظارت و اجرای بخش خصوصی کشور در پروژه‌های پیچیده نفتی و نمونه‌ای بارز از امکان اتکا به دانش و ظرفیت‌های تخصصی داخلی برای حل چالش‌های فنی توسعه و تولید از مخازن پیچیده محسوب می‌شود.
