به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مدیسن نت، پژوهشگران اعلام کردند که بهبود در پیاده‌روی و افزایش سطح فعالیت بدنی روزانه، با کیفیت زندگی بهتر در افراد مبتلا به انواع عودکننده-بهبودیابنده ام‌اس مرتبط است.
«مارکو لوستارینن»، پژوهشگر دانشگاه فنلاند شرقی و نویسنده اصلی این تحقیق، در یک بیانیه خبری اظهار داشت: «این یافته‌ها تأییدکننده پژوهش‌های قبلی بوده و بر مزایای بالقوه حفظ سبک زندگی فعال و پرتحرک تأکید می‌کند.»
در این مطالعه، محققان ۴۱ فرد مبتلا به ام‌اس از نوع «عودکننده-بهبودیابنده» را مورد بررسی قرار دادند؛ نوعی از بیماری که در آن افراد بین دوره‌های تشدید علائم، دوره‌هایی از بهبودی را تجربه می‌کنند. از بیماران خواسته شد تا دستگاه‌هایی را برای پایش فعالیت بدنی خود بپوشند و پرسشنامه‌هایی را در مورد میزان ناتوانی و کیفیت زندگی‌شان تکمیل کنند. شرکت‌کنندگان همچنین در آزمون پیاده‌روی شش‌دقیقه‌ای شرکت کردند که در آن مسافت قابل‌طی‌شدن توسط آنها در این بازه زمانی اندازه‌گیری می‌شد.
به گفته محققان، همان‌طور که انتظار می‌رفت، کیفیت زندگی افراد مبتلا به ام‌اس به‌طور قابل‌توجهی پایین‌تر از افراد سالم بود و میزان بیشتر ناتوانی، ارتباطی قوی با کیفیت زندگی پایین‌تر داشت. از سوی دیگر، محققان اشاره کردند که عملکرد بهتر در پیاده‌روی و تعداد گام‌های روزانه بیشتر، با وضعیت سلامت و رفاه بهتر مرتبط بوده است.
لوستارینن افزود: «این نتایج ممکن است به متخصصان حوزه سلامت کمک کند تا افراد مبتلا به ام‌اس را تشویق کنند که سطح فعالیت روزانه خود را برای دستیابی به کیفیت زندگی بهتر، افزایش دهند.»
نکته جالب توجه این است که شدت فعالیت بدنی فرد با کیفیت زندگی او ارتباطی نداشت؛ به عبارت دیگر، عرق کردن و فعالیت شدید با کیفیت زندگی بهتر مرتبط نبود. با این حال، محققان نوشتند که برای روشن شدن این موضوع که آیا بهبود تحرک فرد می‌تواند منجر به کیفیت زندگی بهتر در بیماران ام‌اس شود یا خیر، به مطالعات بیشتری نیاز است.
