به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از خانه ملت، حسین عبدلی بیان کرد: پدیده سالمندی جمعیت یک تغییر ناگهانی نیست که بتوان در زمان وقوع آن به تصمیم‌گیری پرداخت؛ این روند سال‌هاست که آغاز شده و به همین دلیل ضروری است که از امروز آثار آن بر نظام سلامت و خدمات اجتماعی در برنامه‌ریزی‌های کشور مد نظر قرار گیرد.
وی افزود: مهم‌ترین تغییری که با افزایش جمعیت سالمندان به وجود می‌آید، تغییر در الگوی نیازهای سلامت است. در جمعیت جوان، بخش عمده‌ای از خدمات سلامت به درمان بیماری‌های حاد اختصاص دارد، اما با افزایش سالمندان، بیماری‌های مزمن، ناتوانی، اختلالات حرکتی، مشکلات شناختی و نیاز به مراقبت‌های طولانی‌مدت سهم بیشتری پیدا می‌کنند.
عبدلی ادامه داد: بنابراین نمی‌توان انتظار داشت که بیمارستان‌ها به تنهایی قادر به پاسخگویی به نیازهای نسل سالمند باشند؛ بخشی از خدمات باید از بیمارستان‌ها به سطح جامعه، مراکز مراقبت روزانه، مراقبت در منزل و شبکه‌های توانبخشی منتقل شود. مراقبت در منزل باید به یک خدمت رسمی تبدیل گردد.
وی با تأکید بر اهمیت توسعه مراقبت در منزل، گفت: یکی از چالش‌های آینده این است که بسیاری از خانواده‌ها قادر به مراقبت تمام‌وقت از سالمند بیمار یا ناتوان نیستند. اگر برای این مسئله سازوکار مشخصی طراحی نشود، بار مراقبت به شکل نامتوازن بر دوش اعضای خانواده قرار می‌گیرد و در بسیاری از موارد، زنان خانواده بیشترین فشار را تحمل خواهند کرد.
عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس تصریح کرد: باید مراقبت در منزل به عنوان یک خدمت واقعی در نظام سلامت تعریف شود و برای آن استاندارد، نیروی آموزش‌دیده، نظام نظارت و پوشش بیمه‌ای در نظر گرفته شود؛ در غیر این صورت با رشد جمعیت سالمند، خانواده‌ها ناچار به پرداخت هزینه‌های سنگینی برای دریافت خدمات مراقبتی خواهند بود.
عبدلی با بیان اینکه سالمندی صرفاً مسئله وزارت بهداشت نیست، گفت: حتی اگر بهترین خدمات درمانی را فراهم کنیم اما محیط زندگی سالمندان مناسب نباشد، نمی‌توان انتظار داشت که کیفیت زندگی این گروه افزایش یابد. وی افزود: مناسب‌سازی معابر، حمل‌ونقل عمومی، ساختمان‌ها، مراکز درمانی و فضاهای شهری باید از هم‌اکنون به طور جدی مورد توجه قرار گیرد.
سالمندی که برای عبور از یک خیابان یا استفاده از حمل‌ونقل عمومی با مانع مواجه است، در معرض انزوا و کاهش مشارکت اجتماعی قرار می‌گیرد. عبدلی ادامه داد: باید نگاه ما از «درمان سالمند بیمار» به «ایجاد محیطی برای سالمندی سالم و مستقل» تغییر کند؛ چرا که هر چه استقلال سالمند افزایش یابد، هزینه‌های مراقبتی خانواده و نظام سلامت نیز کاهش خواهد یافت.
وی یادآور شد: سیاست‌گذاری در حوزه سالمندی نباید صرفاً به افزایش تخت بیمارستانی یا توسعه مراکز نگهداری محدود شود بلکه باید از سال‌های میانسالی برای سالمندی سالم برنامه‌ریزی کرد و عواملی مانند تغذیه، فعالیت بدنی، کنترل بیماری‌های مزمن و سلامت روان را جدی گرفت.
عبدلی افزود: اگر بتوانیم سال‌های سالم زندگی را افزایش دهیم، سالمند به جای اینکه صرفاً دریافت‌کننده خدمات باشد، می‌تواند همچنان در خانواده و جامعه فعال بماند. وی ادامه داد: کشور هنوز فرصت دارد که این زیرساخت‌ها را به تدریج ایجاد کند، اما این فرصت دائمی نیست. هر چه تصمیم‌گیری را به سال‌های آینده موکول کنیم، هزینه اصلاحات بیشتر خواهد شد.
عبدلی تأکید کرد: سالمندی جمعیت را نباید به عنوان یک بحران صرف دید؛ بحران زمانی ایجاد می‌شود که کشور بدون آمادگی وارد این مرحله شود. اگر زیرساخت‌ها از امروز اصلاح شوند، می‌توان این تغییر جمعیتی را با کمترین فشار بر خانواده‌ها و نظام سلامت مدیریت کرد.
