به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مهر، در میان هیاهوی ماموریت‌های نظامی و غبار نبردهای دریایی، مردانی چون شهید «وحید لطفی ندایی» زندگی خود را نه تنها با رزم و انضباط، بلکه با رنگ مهربانی و عطر ایثار می‌آرایند. شهید لطفی تنها یک نظامی نبود، بلکه او مردی بود که در سخت‌ترین ماموریت‌ها با قلبی تسلیم در برابر حق، از وظایف انسانی خود عقب نمی‌نشست. زندگی شهید وحید لطفی ندایی درس عاشقی به زمین و آسمان بود و عاشقی به خانواده‌ای که در غربت با او هم‌مسیر بودند و عاشقی به امام حسین (ع) که در آخرین لحظات او را به سوی جاویدگی در اقیانوس هند کشاند.
شهید «وحید لطفی ندایی» ناوبان ارشد ناو دنا در ۳۰ دی ماه سال ۱۳۶۱ در همدان به دنیا آمد و در تاریخ ۱۲ اسفند ۱۴۰۴ به دست آمریکای جنایتکار در دریا به شهادت رسید. از این شهید گرانقدر یک پسر ۱۵ ساله و یک پسرو دختر دوقلوی ۵ ساله به یادگار مانده است. لیلا گل پیرامنش، همسر شهید، در گفت‌وگو با خبرنگار مهر بیان کرد که فعالیت‌های همسرش بیشتر در شهرهایی نظیر نوشهر، جاسک و کنارک متمرکز بود و به عنوان ناوبان ارشد در بخش کارمندی نیروی دریایی رشت خدمت می‌کرد. او اظهار داشت: وحید فعالیت خود را از سال ۱۳۸۷ پس از قبولی در آزمون استخدامی تهران آغاز کرد و هجده سال در نیروی دریایی فعالیت داشت.
وی با اشاره به توانمندی‌های همسرش گفت: وحید علاوه بر مدیریت امور آشپزی در نیروی دریایی، حسابداری نیز انجام می‌داد و همکارانش او را آچار فرانسه پادگان خطاب می‌کردند، چرا که علاوه بر مهارت‌های آشپزی، در زمینه‌های فنی از جمله بنایی و مکانیکی نیز مهارت داشت و هر کاری از دستش برمی‌آمد.
گل پیرامنش با یادآوری جنبه‌های اخلاقی و اجتماعی شهید لطفی ندایی افزود: همسرم تنها به وظایف سازمانی خود بسنده نمی‌کرد و برای افرادی که توان مالی مناسبی نداشتند، کارهای بنایی را به صورت رایگان انجام می‌داد و در ایام محرم نیز با اشتیاق به پختن غذای نذری مشغول بود. مهربانی و خوش‌رویی از ویژگی‌های بارز وحید بود.
وی در بخشی از سخنان خود به چالش‌های زندگی در شهر رشت اشاره کرد و گفت: وقتی دوقلوهایمان به دنیا آمدند، در شهر رشت غریب تنها بودم، اما همسرم با وجود حجم بالای خستگی ناشی از ماموریت‌ها، به محض رسیدن به خانه بلافاصله مشغول نظافت و رسیدگی به منزل و آشپزی می‌شد. همسر شهید لطفی ندایی ادامه داد: همسرم در برابر کلافگی‌های من ناشی از تنهایی و سختی‌های بزرگ کردن سه فرزند مانند آبی بر آتش بود و همیشه با عملگرایی و توجه به نیازهای روحی من آرامشم را تامین می‌کرد.
گل پیرامنش همچنین از رابطه نزدیک فرزندان با پدرشان سخن گفت و خاطرنشان کرد: با وجود ماموریت‌های مکرر، هیچ‌گاه کار باعث ایجاد فاصله عاطفی میان وحید و فرزندانمان نشد و همسرم حتی در اوج خستگی در امور درسی بچه‌ها کمک می‌کرد. وی در ادامه به بیان خاطره‌ای از همسر شهید پرداخت و افزود: یکی از زیباترین خاطرات من سفرمان یک ماه قبل از شهادت وحید به مشهد بود، زمانی که با هم پیاده تا حرم امام رضا (ع) می‌رفتیم؛ سفری که بسیار دلنشین و متفاوت بود.
وی افزود: پسر ۱۵ ساله‌ام که با تشویق‌های پدرش به سمت مسجد و بسیج سوق داده شد و با حضور فعال در عرصه‌های انقلابی نام پدرش را زنده نگه داشته است. همسر شهید با یادآوری آخرین تماس‌های همسرش در ماموریت‌ها بیان کرد: همسرم در تماس‌هایش مدام از ما می‌خواست که او را حلال کنیم، چراکه در مسیر خطرناکی بود و گویی می‌دانست که قرار است به شهادت برسد. او همواره می‌گفت شهادت لیاقت می‌خواهد و ما باید برای رسیدن به آن با هم مسابقه دهیم و انگار خودش می‌دانست که می‌خواهد شهید شود.
لیلا پیرامنش در پایان با ابراز افتخار به شغل همسرش و پاسخ به افرادی که نسبت به خطرات نظامی بودن شغل وی هشدار می‌دادند، گفت: من هرگز از شغل همسرم نترسیدم و همیشه به آن افتخار کرده‌ام. وی در رابطه با وصیت‌نامه شهید لطفی ندایی بیان کرد: اگرچه همسرم وصیت‌نامه مکتوبی از خود به جای نگذاشته، اما کلام نهایی او به ما این بود که مواظب خودتان باشید و در امور به هم کمک کنید.
بهجت قانعی خجسته، مادر شهید وحید لطفی ندایی، در گفت‌وگو با خبرنگار مهر از ویژگی‌های منحصربه‌فرد اخلاقی، روحیه ایثارگری و شیوه شهادت وی خبر داد. وی با اشاره به فعالیت‌های گسترده شهید لطفی ندایی در عرصه‌های اجتماعی و خدمت به نیازمندان، فرزندش را الگویی از مردان خداخواه دانست که حتی در اوج مشغله‌های نظامی از مسئولیت‌های انسانی خود غافل نبود.
قانعی خجسته در ادامه بیان کرد: وحید برخلاف سایر فرزندانم سبک زندگی و رفتاری بسیار متمایز و سرشار از احترام داشت. وی با اشاره به روحیه خیرخواهانه شهید گفت: پسرم حتی در دوران مجردی و اشتغال در کسب‌وکار خانواده همواره به دنبال خدمت بود و با اجازه پدرش اقلام خوراکی را به رایگان به نیازمندان می‌رساند و در امور محله از کمک به پیرزنان و افراد توان‌کم هرگز دریغ نمی‌کرد.
مادر شهید لطفی ندایی همچنین از یک اقدام انسانی و تکان‌دهنده در زندگی شهید یاد کرد و گفت: شهید لطفی با وجود داشتن همسر و سه فرزند، سه کودک نیازمند را از خیریه رشت به سرپرستی گرفته بود و او حقوق ماهانه خود را به گونه‌ای تقسیم می‌کرد که یک ماه را برای خانواده خود و ماه دیگر را صرف هزینه‌های زندگی آن سه کودک تحت سرپرستی‌اش می‌کرد.
وی با اشاره به ارادت عمیق فرزندش به حضرت سیدالشهدا (ع)، افزود: وحید همواره در هیئت‌ها و مساجد فعال بود و در ایام محرم در کنار وظایف نظامی با اشتیاق به امور خدماتی هیئت‌ها از جمله آشپزی، نصب بنر و نظافت انجام می‌داد و او زندگی‌اش را بر پایه اصول مذهبی بنا کرده بود.
قانعی خجسته درباره آخرین تماس‌های فرزندش و نحوه شهادت وی گفت: در چهار بهمن ماه پسرم اعلام کرد که به دلیل یک رزمایش باید از کشور خارج شود، چراکه او به دلیل عملکرد درخشان در آشپزی برای شرکت در رزمایش بین‌المللی «میلان» در هند به عنوان یکی از آشپزان برگزیده شده بود. او با خوش‌بینی و امید به بازگشت، از سفر خود می‌گفت.
این مادر شهید با بیان اینکه ۲ ماه بود که وحید را ندیده بودم، ادامه داد: آمریکا در تاریخ ۱۲ اسفندماه ناو دنا را مورد هدف قرار داد و پیکرش پیدا نمی‌شد و جز جاوید الاثرها بود. برای پیدا شدن پیکر وحید به ائمه متوسل شدیم که در تاریخ ۱۸ اسفند ماه به ما خبر دادند که پیکر پسرم پیدا شده است و در ۲۹ اسفند ماه تدفین شد. هنوز شهادت پسرم را باور نکردم.
وی با بیان اینکه پسرم همراه همکارانش به هندوستان دعوت شدند و هیچ قصد جنگی نداشتند و حتی سلاح جنگی همراه آنها نبود، ادامه داد: پسرم و ۱۰۴ نفر از دوستانش را در رزمایش میلان در ناو دنا در اقیانوس هند به شهادت رساندند. قانعی خجسته افزود: من بعد از شهادت پسرم وحید پیر شدم و ما هنوز به حالت عادی برنگشتیم و همچنان در ناباوری هستیم.
مادر شهید لطفی ندایی ادامه داد: همکاران و فرماندهان پسرم همواره از انرژی مثبت و محبت او یاد می‌کردند و او پسری بود که حتی در میانه ماموریت‌های طولانی یاد پدر و احترام به آنها را فراموش نمی‌کرد. اگرچه او جسمی در میان ما نیست، اما با تمام وجود در قلب ما حضور دارد.
میراث شهید وحید لطفی ندایی در میان اشک‌های مادرش، در نگاه پر از افتخار همسرش و در دعای خیر همان کودکانی است که او با حقوق ماهیانه خود از آنها حمایت می‌کرد. شهادت او در اقیانوس هند پایان یک مسیر دنیوی اما آغاز یک روایت جاویدان است. اگرچه فقدان وحید لطفی ندایی یک خلا عمیق در میان خانواده و جامعه ایجاد کرده و ناباوری همچنان بر چهره مادرش نقش بسته، اما روح مقتدر و مهربان او همچون جریانی جاری در میان دستان یتیمان و قلب همسرش همواره زنده خواهد ماند.
