به گزارش پایگاه خبری دیدگاه مدیریت به نقل از مهر، گودبرداری برای احداث یک ساختمان یا اجرای پروژه‌های عمرانی، معمولاً آغازگر مسیری است که در نهایت به شکل‌گیری یک سازه و افزودن بخشی جدید به شهر منجر می‌شود؛ اما در تهران، برخی از این گودها سال‌هاست در همان وضعیت باقی مانده و به جزئی ثابت از نمای شهر تبدیل شده‌اند.
در نقاط مختلف پایتخت، گودهایی وجود دارند که پس از اتمام عملیات گودبرداری، به دلایل مختلف از ادامه ساخت‌وساز بازمانده‌اند؛ مشکلات مالی، اختلافات حقوقی و مالکیتی، تغییر شرایط پروژه یا توقف عملیات ساخت، از جمله عواملی هستند که می‌توانند یک گود را برای مدت طولانی بلاتکلیف نگه دارند. اما مسئله گودهای رهاشده تنها ناتمام ماندن یک پروژه ساختمانی نیست. زمانی که یک گود در دل بافت شهری و در مجاورت ساختمان‌ها، معابر و تأسیسات شهری باقی می‌ماند، وضعیت آن به یک موضوع ایمنی تبدیل می‌شود؛ موضوعی که دیگر فقط به مالک زمین مربوط نمی‌شود و می‌تواند بر محیط اطراف نیز تأثیر بگذارد.
گودهایی که سال‌ها در انتظار تعیین تکلیف هستند، هر گودبرداری عمیق نیازمند پایدارسازی و مراقبت از دیواره‌هاست و با توقف عملیات ساخت‌وساز، ضرورت پایش وضعیت گود از بین نمی‌رود. در گودهای رهاشده، عمق گود، وضعیت سازه نگهبان، شرایط خاک و فاصله آن با ساختمان‌ها و معابر اطراف از جمله عواملی هستند که در میزان خطر نقش دارند. در چنین شرایطی، ناپایداری دیواره‌ها می‌تواند به نشست زمین و آسیب به ساختمان‌های مجاور منجر شود و در گودهایی که در کنار معابر قرار دارند، هرگونه ریزش یا جابه‌جایی خاک می‌تواند برای عابران و خودروها خطر ایجاد کند. ورود آب و تغییر شرایط خاک نیز می‌تواند وضعیت پایداری گود را تغییر دهد و ضرورت پایش و ایمن‌سازی آن را افزایش دهد. به همین دلیل، گودهای رهاشده را نمی‌توان صرفاً پروژه‌هایی نیمه‌تمام دانست چرا که هرچه زمان بلاتکلیفی طولانی‌تر شود، موضوع ایمنی آنها نیز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
تازه‌ترین آمار اعلام‌شده از سوی علی نصیری، رئیس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران، نشان می‌دهد که پایتخت با ۲۹۸ گود رهاشده از ادوار پیشین مواجه است. نصیری در ۲۷ مرداد ۱۴۰۵ اعلام کرد که تاکنون ۱۲۴ گود، معادل حدود ۴۰ درصد، ایمن‌سازی شده‌اند. بر اساس توضیحات او، این گودها یا وارد مرحله ساخت شده‌اند یا با پر شدن، خطر آنها برطرف شده است. در نتیجه، از نظر محاسباتی ۱۷۴ گود از مجموع ۲۹۸ گود هنوز در این فرآیند ایمن‌سازی قرار نگرفته‌اند؛ البته این عدد به معنای پرخطر بودن همه ۱۷۴ گود نیست و برای اعلام وضعیت هر گود باید ارزیابی فنی و آخرین وضعیت آن مشخص باشد.
نصیری در تشریح اقدامات انجام‌شده، ۱۷ مورد را به‌عنوان نمونه‌هایی از گودهای مهم ایمن‌سازی‌شده نام برد. این فهرست شامل گود فاز دو برج میلاد، پارکینگ طبقاتی فرهنگ، رفیعه‌المصطفی، پارکینگ طبقاتی بغدادی، تقاطع خیابان حجاب و بلوار کشاورز، کیوان، کوچه مدنی، پیام فضیلت، امامزاده سیدملک خاتون، خیابان انورزاده، معلم، مسجد شهدا، روبه‌روی هایپرسان، بیمارستان فیروزآبادی، سازمان فناوری اطلاعات و ارتباطات، تعاونی مسکن کارکنان منطقه ۲۲ و خیابان دانش است. این ۱۷ مورد، تنها نمونه‌هایی از ۱۲۴ گود ایمن‌شده هستند و نباید آنها را به‌عنوان کل گودهای ایمن‌شده معرفی کرد.
یکی از نمونه‌های جدید تعیین‌تکلیف گودهای رهاشده، گود سیروس است. در ۲۳ تیر ۱۴۰۵، این گود که از دی‌ماه ۱۳۹۶ رها شده بود و درباره ناایمنی آن اعتراض‌هایی مطرح شده بود، در نهایت توسط شهرداری کاملاً پر و حصارکشی شد تا خطر آن برای مردم برطرف شود. این نمونه نشان می‌دهد که بخشی از گودهای رهاشده، حتی پس از گذشت چند سال، با اقدام مدیریت شهری می‌توانند از وضعیت خطر خارج شوند؛ اما همزمان، آمار ۲۹۸ گود نشان می‌دهد که مسئله در مقیاس شهر هنوز به پایان نرسیده است.
موضوع فقط تعداد گودها نیست؛ عمق و مدت رهاشدگی نیز اهمیت دارد. در آمارهای پیشین مدیریت بحران تهران درباره گودهای رهاشده، اعلام شده بود که از ۲۵۲ گود، ۵۰ گود عمق بیش از ۱۵ متر، ۲۲ گود عمق بیش از ۲۰ متر و ۱۲۱ گود بیش از ۳۰ ماه بدون فعالیت داشته‌اند. در گزارشی، تعدادی از گودهای پرواز، برج میلاد، فرهنگ، بازار کفاشان و تعاونی مسکن فرهنگیان منطقه ۲۲ نیز در میان گودهایی قرار داشتند که ایمن‌سازی آنها دنبال شده بود. این اعداد اهمیت زمان را در مدیریت گودهای رهاشده نشان می‌دهد؛ گودی که ماه‌ها یا سال‌ها بدون فعالیت باقی می‌ماند، همچنان نیازمند کنترل و پایش است و نمی‌توان صرف توقف عملیات ساختمانی آن را از چرخه نظارت خارج کرد.
یکی دیگر از ابعاد ماجرا، مالکیت گودهاست. نصیری درباره گود بابک زنجانی در شهرک غرب اعلام کرده که این گود اکنون در اختیار وزارت نفت است و توضیح داده که شهرداری هزینه ایمن‌سازی گودهای در اختیار خود را می‌پردازد، اما گودهای متعلق به سایر نهادها به صورت اقماری ایمن‌سازی می‌شوند. بنابراین تعیین تکلیف گودها همیشه یک مسئله صرفاً عمرانی نیست و در مواردی مالکیت، مسائل حقوقی و مسئولیت دستگاه‌ها نیز در روند ایمن‌سازی اثرگذار است.
مسیر برخورد با یک گود رهاشده لزوماً به معنای پر کردن آن نیست. بسته به شرایط پروژه ممکن است گود ایمن‌سازی شود و ساخت‌وساز ادامه پیدا کند یا در شرایطی که ادامه پروژه ممکن نیست، با پر کردن و سایر اقدامات لازم، خطر آن برای محیط پیرامون برطرف شود. در واقع، هدف اصلی مدیریت شهری در مرحله نخست، رفع خطر و حفظ ایمنی ساختمان‌ها، معابر و شهروندان اطراف گود است اما پس از آن، تعیین تکلیف خود پروژه نیز اهمیت پیدا می‌کند تا یک گود ایمن‌شده دوباره به نقطه‌ای بلاتکلیف در شهر تبدیل نشود.
حال با وجود ایمن‌سازی ۱۲۴ گود از مجموع ۲۹۸ گود شناسایی‌شده، بخش دیگری از این فهرست همچنان نیازمند پیگیری است. پرسش اصلی این است که ۱۷۴ گود باقی‌مانده در کدام مناطق تهران قرار دارند و برای تعیین تکلیف آنها چه برنامه‌ای وجود دارد. پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند تصویر دقیق‌تری از وضعیت امروز گودهای پایتخت ارائه دهد چرا که پشت عدد ۲۹۸، زمین‌هایی قرار دارند که هرکدام در نقطه‌ای از شهر و در کنار زندگی روزمره شهروندان قرار گرفته‌اند و سرنوشت آنها فقط به پایان یک پروژه ساختمانی محدود نمی‌شود.
